Zuid-Soedan

.
En dan is het alweer bijna april… en is het in het Nederland alweer lente! Als we de berichten zo horen dan genieten jullie regelmatig van het voorjaarszonnetje!
Hier is het ‘andere koek’. Al maanden is het kurkdroog en stijgt de temperatuur op een gemiddelde dag boven de 40 graden. De laatste weken is de luchtvochtigheid ook behoorlijk hoger, de buien zitten eraan te komen maar het breekt nog maar niet door. Dus lopen we zwetend en puffend rond, wachtend op dat eerste druppeltje dat de regenbuien aankondigt.
.

Hunger gap
Voor ons is het allemaal nog goed te doen, wij hebben overdag de luxe van airconditioning in huis, hebben voldoende voedsel en hebben zelfs een koelkast waar een grote kan met koud water in staat. Voor de gemiddelde Zuid-Soedanees is dit heel anders. Dit zijn de zwaarste maanden. Veel groepen op afgelegen plaatsen hebben geen voedsel meer. Pas als de regen komt kunnen er weer gewassen geplant worden. Door de gevechten moeten de mensen zich soms alweer verplaatsen voordat ze de gewassen hebben kunnen oogsten. Deze zware maanden met weinig voedsel keren jaarlijks terug en wordt ook wel de ‘hunger gap’ genoemd.

Olav op stap met Wani, zijn grote vriend
Olav op stap met Wani, zijn grote vriend
 

.
Van 4 naar 39?!

Maar dit is niet het enige waar de mensen in dit land onder lijden. De inflatie is enorm. In de afgelopen 3 maanden is het geld de helft minder waard geworden met nog meer toename van criminaliteit tot gevolg. Toen we hier aankwamen was 1 dollar 4 SSP (South-Sudanese Pound) waard, nu is 1 dollar 39 SSP waard! Dagelijks horen en lezen we over de gruwelijkheden die nog steeds plaatsvinden. Ook in de vluchtelingenkampen, waar de mensen veilig zouden moeten zijn, zijn er dodelijke gevechten. In één van de kampen zijn mensen binnengedrongen en hebben het vuur geopend.

.
Verdriet dichterbij

Ook mensen dichtbij ons maken heel wat mee. Kortgeleden kwam Sarah, onze huishulp, ‘s ochtends binnen met het verhaal dat haar buurman een paar uur daarvoor tijdens het tandenpoetsen buiten was doodgeschoten vanuit een rijdende auto. Hij laat een heel aantal kinderen achter dat nu in een hopeloze situatie zit omdat er geen inkomsten meer zijn. Wie gaat hen helpen? Dit soort gebeurtenissen zijn dagelijks aan de orde. Van dit gezin horen we het verhaal omdat Sarah ze persoonlijk kent, maar zoveel gezinnen maken hetzelfde mee. Een week later werd Sarah haar nicht in Juba door een slang gebeten. De slang had zich in de keuken verscholen, binnen twee uur was de vrouw overleden.

.
Grof geweld

Bij roofovervallen wordt steeds vaker grof geweld gebruikt. Zo werd de broer van onze lokale MAF medewerker Alex, van zijn motor beroofd. De overvallers sloegen hem met een hamer meerdere malen op zijn hoofd. Toen Reinier de wonden zag schrok hij enorm, de mannen hadden echt geprobeerd deze broer te vermoorden. Gelukkig heeft hij het overleefd. De motor, die overigens van Alex was, is niet meer terug gekomen en dus heeft zo’n situatie niet alleen een enorme emotionele, maar ook een financiële impact op het leven van deze broers.

Jane, where is Tarzan?
Jane, where is Tarzan?
 

.
De verhalen die we horen zijn soms zo erg dat we hier liever niet over schrijven. Toch is het ook verdrietig dat zoveel Zuid-Soedanese mensen niet gehoord worden en daarom willen we er juist ook wél over schrijven. Zodat deze mensen die stuk voor stuk uniek zijn en geliefd door God, niet vergeten worden. Zowel de slachtoffers als de daders, die vaak op hun beurt ook weer slachtoffer zijn. Zodat jullie voor de mensen van Zuid-Soedan blijven bidden en ze meedragen in jullie hart, zoals wij dat ook doen.

.
Afscheid nemen

Ondertussen bereiden wij ons als gezin voor op onze terugreis naar Nederland. Binnenkort zit onze tijd hier erop. Het is heel onwerkelijk te bedenken dat we na 4 jaar Afrika straks weer in Nederland zullen wonen. Het blijft een uitdagend iets, dat ‘living overseas’. Een proces van regelmatige veranderingen. In de afgelopen jaren zijn we meerdere malen de nieuwkomers geweest, de nieuwe mensen die tijd nodig hadden om te wennen in een nieuwe situatie.
.

Maar ook zijn we de achterblijvers geweest, die dierbare vrienden zagen vertrekken. Nu zijn we opnieuw de ‘vertrekkers’. Opnieuw laten wij dierbare vrienden achter met wie we zoveel bijzondere momenten gedeeld hebben. Dat geldt voor ons en ook voor onze kinderen. We merken dat onze kinderen er vaak makkelijker mee omgaan dan wij. Ze weten beide niet anders. We praten regelmatig over hoe het leven in Nederland weer zal zijn. Emma heeft vooral weer zin in de winter (daar zal ze nog even op moeten wachten..). Er is veel waar we naar uitkijken maar we zullen ook veel missen.

Elke woensdagochtend hebben we voor de jongste kinderen 'Baby bible'.
Elke woensdagochtend hebben we voor de jongste kinderen 'Baby bible'.
Emma en haar juf
Emma en haar juf
 

Voor de komende paar jaar kunnen we een huis huren in Sneek, in de wijk waar Dagmar haar ouders wonen! We zijn enorm dankbaar dat we in deze vertrouwde omgeving rustig kunnen opstarten. De school waar Emma eerder ook naartoe ging (toen we in Nederland waren i.v.m. Dagmar haar ziek zijn) is om de hoek en Emma vindt het geweldig dat ze daar straks weer naartoe mag. Afgelopen week kregen we te horen dat er een mooie auto voor ons klaar staat die we kunnen gebruiken totdat we zelf een auto gevonden hebben. Het is geweldig om te zien hoe God voorziet!
.

Oliebollen en bakjes koffie 🙂
Vlak voor de jaarwisseling kwamen Dagmar haar ouders voor 2 weken op bezoek! We hebben genoten van onze tijd samen. De eerste week hebben we samen in Nairobi vakantie gevierd en daarna zijn ze nog een week bij ons in Juba geweest. Even konden ze ons leven van dichtbij meemaken; Emma naar school brengen, Olav zien sjezen op zijn fietsje, lokaal eten proeven, het MAF-team leren kennen, met de kinderen zwemmen en de eerste schopjes van hun vijfde kleinkind voelen. Wij konden genieten van pake’s heerlijke oliebollen, alle kadootjes en post die ze meebrachten, extra handen in huis 🙂 en vele bakjes koffie samen!

.
Voor (familie-)foto’s van de afgelopen maanden klik op de foto hieronder:

Blog maart 2016
Blog maart 2016Dec 29, 2015Photos: 61
 

.
Hallo,

Het jaar loopt ten einde. Als we terug kijken op het afgelopen jaar, wat hebben we dan weer veel dingen om dankbaar voor te zijn. Vanuit Afrika wensen we jullie een gezellige jaarwisseling toe en een gezegend 2016!

.

Bedankkaart 2015

.
Voor iedereen die de laatste aflevering van Metterdaad nog niet hebben gezien op TV of bij een presentie tijdens ons verlof hieronder nog de uitzending.
.

.
Hallo Allemaal,

Groeten uit Juba! We zijn weer goed en wel gesetteld na ons verlof in Nederland. Hieronder nog een paar leuke foto’s van onze tijd in Nederland, met als hoogtepunt natuurlijk de bruiloft van (tante) Ellis en (oom) Eduard) en de geboorte van Noémi, het dochtertje van (oom) Jelte en (tante) Lyn-Ann!

Na terugkomst is Reinier gelijk weer begonnen met vliegen en Emma ging al snel weer naar school.
Op dit moment is Emma op school alweer druk bezig met het oefenen voor het kerststuk dat ze over een paar weken zullen uitvoeren! Het is mooi om te zien hoe goed Emma de draad elke keer weer oppakt op school, zowel in Nederland als in Juba.

Familie portret tijdens bruiloft
Familie portret tijdens bruiloft
 
Met Marcel & Lydia Zimmer op de foto!
Met Marcel & Lydia Zimmer op de foto!
 
Alle neefjes en nichtjes op de foto met het bruidspaar
Alle neefjes en nichtjes op de foto met het bruidspaar
 
Emma krijgt oorbellen!
Emma krijgt oorbellen!
 

.
Een nieuw nichtje! Welkom Noémi!
Een nieuw nichtje! Welkom Noémi!
 

.

Olav begint nu steeds meer Nederlandse woordjes te gebruiken. We merken dat het praten bij hem wat langzamer op gang komt omdat hij continu met twee talen in aanraking komt. Hij lijkt er zelf niet echt last van te hebben. Olav geniet ervan om op de compound rond te sjezen met zijn fiets. Het is fijn om te merken dat onze kinderen niet veel mee krijgen van de onrust die er in dit land (en ook regelmatig in Juba) heerst.


.


.

We merken helaas dat de economie en daardoor ook de veiligheidssituatie aan het verslechteren is. Voor het tankstation staat regelmatig een rij van meer dan een kilometer lang te wachten. Brandstof is maar moeilijk te krijgen. Vlak voor onze terugkeer naar Juba werden om 16:45 vlak naast onze compound 3 mannen vermoord. De aanwezige kinderen hebben het gelukkig niet gezien en zijn tijdens de beschietingen snel naar binnen gebracht. Een aantal dagen nadat wij terug waren werd er om 3 uur ’s nachts dicht bij ons huis geschoten. Het alarm werd geactiveerd en na ongeveer 20 minuten stopten de beschietingen.

Samen op pad!
Samen op pad!
 

We horen nu wat vaker beschietingen. Onze lokale staf heeft ook vaker te maken met gewelddadige overvallen. We voelen ons overigens nog steeds wel veilig op de compound en in ons huis. Dat is zeer belangrijk en daar zijn we God heel dankbaar voor.

Dagmar was laatst mee tijdens een vlucht naar het gebied van de rebellen. Daar kon ze lekkere zeepjes uitdelen aan de vrouwen die daar ontzettend blij mee waren.

Dagmar deelt lekker ruikende zeepjes uit aan de vrouwen
Dagmar deelt lekker ruikende zeepjes uit aan de vrouwen
 
Daar willen we dus niet doorheen met opstijgen!
Daar willen we dus niet doorheen met opstijgen!
 

.
Oogchirurg John op weg naar huis.
Oogchirurg John op weg naar huis.
 

.
Hiernaast een foto met oogchirurg John naast Reinier. Hij haalde hem en zijn team op uit een vluchtelingenkamp en bracht ze terug naar Juba. In 6 dagen tijd heeft dit team 512 oogoperaties uitgevoerd! Veel van deze mensen konden voor het eerst in lange tijd weer zien! Lees hier meer.

Hieronder de eerste aflevering van EO Metterdaad.

.

.
Voor nog veel meer foto’s kijk in het volgende album

Najaar 2015
Najaar 2015Sep 8, 2015Photos: 83
 

.
Vandaag keren we terug naar Juba. We hebben genoten van onze tijd in Nederland, van het contact met familie en vrienden en natuurlijk van het lekkere Nederlandse eten! Hartelijk dank voor het gastvrije ontvangst dat we overal mochten ervaren.

Meer beeld en geluid…

Een poosje geleden was er een cameraploeg van EO Metterdaad op bezoek om het werk van MAF en een aantal andere organisaties in Zuid-Soedan te filmen. O.a. Reinier heeft hen naar verschillende plaatsen gevlogen en zal ook in wat afleveringen in beeld komen. Een mooie gelegenheid dus om meer van ons werk te zien. Zie hieronder een overzicht met de uitzenddata.

Aflevering 1:
Do 22-10-2015 in Geloof en ’n Hoop Liefde, NPO2, 17.20uur
Zondag 25-10-2015 na De Kapel, NPO2, 10.00uur

Aflevering 2:
Do 29-10-2015 in Geloof en ’n Hoop Liefde, NPO2, 17.20uur
Zondag 1-11-2015 na De Kapel, NPO2, 10.00uur

Aflevering 3:
Do 05-11-2015 in Geloof en ’n Hoop Liefde, NPO2, 17.20uur
Zondag 08-11-2015 na De Kapel, NPO2, 10.00uur

Aflevering 4:
Do 12-11-2015 in Geloof en ’n Hoop Liefde, NPO2, 17.20uur
Zondag 15-11-2015 na De Kapel, NPO2, 10.00uur

 

.

Bijzonder bezoek

Eind juni hadden we opa en oma Kwantes op bezoek! We hebben eerst een week in Nairobi doorgebracht en daarna zijn we samen naar Juba gevlogen. We hebben een hele goede tijd gehad en ook de kinderen hebben enorm genoten van de aandacht en gezelligheid! Op de dag voor vertrek kon Reinier zijn ouders nog meenemen op een vlucht. Gezien de burgeroorlog in het land was het niet makkelijk om dit te regelen, maar het lukte! Dit was de eerste keer dat zij met hun zoon als piloot een vlucht maakten.

Opa en oma op bezoek!
Opa en oma op bezoek!
 

Feestje!

Toen Emma 4 werd, vierden we haar verjaardag in Nederland (Olav werd een maand later geboren). Vorig jaar verhuisden we van Tanzania naar Zuid-Soedan en zaten we op haar 5e verjaardag in het vliegtuig richting Juba. Haar verjaardag vierden we toen in Nederland een paar dagen voor vertrek. Heel leuk natuurlijk om de verjaardag met familie te vieren, maar voor Emma is de plek waar ze naar school gaat haar ‘thuis’. Groot was de vreugde dan ook toen Emma ontdekte dat we dit jaar haar verjaardag op de compound zouden vieren! Met al haar vriendjes en vriendinnetjes hier.

Treasure hunt

Op 5 augustus vierden we haar verjaardag als gezin en 3 dagen later haar feestje. Mede dankzij de geweldige bevoorrading van feestartikelen, snoepgoed en kadootjes door opa en oma werd het een groot feest! Van de Hollandse spelletjes viel vooral het koekhappen erg in de smaak 🙂  Na een welkome break met cake, juice, zingen en kadootjes voor de jarige, volgde er een heuse treasure hunt (speurtocht) naar een schatkist met voor ieder een verrassing! Alle kids deden enthousiast mee en waren maar wat trots toen ze na de vele ‘clues’ de schatkaart compleet hadden en de schatkist vonden. Toen we Emma aan het eind van de dag vroegen wat ze het leukste had gevonden zei ze: ontbijt op bed, kadootjes krijgen en de treasure hunt.

Gevonden!!!
Gevonden!!!
 
Alle stukjes van de schatkaart zijn gevonden, waar zou de schat liggen?
Alle stukjes van de schatkaart zijn gevonden, waar zou de schat liggen?
 

.

.

Verlof

Eind van de maand komen we voor verlof naar Nederland. Het is dan twee jaar geleden dat we in Nederland waren om over ons werk met MAF te vertellen. We zullen tijdens ons verlof op meerdere plaatsen presentaties houden en hopen jullie te ontmoeten!
Klik hier voor een overzicht van de presentaties.

Op de oude trekker van Karen Blixen :-)
Op de oude trekker van Karen Blixen 🙂
 

 

Jij bent groot en ik ben klein..
Jij bent groot en ik ben klein..
 
Even kennismaken met de lokale mensen voordat we weer verder vliegen
Even kennismaken met de lokale mensen voordat we weer verder vliegen
 

Yummie!

Bij een zomer horen ijsjes (vinden wij). In Juba is het áltijd zomer, maar er zijn geen ijsjes te koop.. (en geen pure chocola en kaas en slagroom en hagelslag, maar dat is een ander verhaal.. haha). Gelukkig hebben we het ijsjes probleem al een tijdje opgelost en zijn er nu vaak heerlijke (vinden wij) zelfgemaakte ijsjes te vinden in onze vriezer (die hebben we dan weer wél gelukkig). Omdat het bij jullie nog steeds zomer is, delen we graag 2 van onze favoriete recepten met jullie 🙂

 

Tropische ijslolly’s
1 grote (of 2 kleine) mango’s
2 rijpe bananen
3/4 cup (175 ml) kokosmelk

Bovenstaande mixen met blender of staafmixer en in ijsvormpjes ongeveer 6 uur in de vriezer zetten.

.

Choco-ijs
300 ml kokosmelk
3 rijpe bananen
4 eetlepels cacao
2 eetlepels pindakaas
2 eetlepels honing

Bovenstaande mixen met blender of staafmixer en in bakjes/glaasjes minimaal 4 uur in de vriezer zetten. Half uur voor het eten uit de vriezer halen, dan wordt het een beetje zacht. Yummie!

Samen ijsje eten
Samen ijsje eten
 

En als we pure chocola hebben dan maken we deze (ijs-) bananen op stokje met chocola en nootjes!!

In het album hieronder staan meer foto’s.

Zomer 2015
Zomer 2015May 24, 2015Photos: 49
 

.

De situatie in Zuid-Soedan is in de afgelopen maanden helaas verslechterd. Op verschillende plaatsen in het land zijn gevechten uitgebroken waardoor veel mensen weer op de vlucht zijn geslagen. De strip hiernaast laat met 8 plaatjes zien hoe de situatie in Zuid-Soedan zo is ontstaan.

Evacuaties

We hebben in de afgelopen periode meerdere hulpverleners geëvacueerd. Soms konden we de hulpverleners net op tijd uit de gebieden ophalen voordat de dorpen aangevallen werden en een paar keer lukte dit niet.

Zo kregen we kortgeleden op een vrijdag tijdens een vlucht, een hulpoproep van een zendelinge. In haar woonplaats waren er net gevechten uitgebroken. We vlogen er naar toe, maar de gevechten waren al te hevig rondom de strip waar we moesten landen. De kogels vlogen haar letterlijk om de oren en ze is de bush in gevlucht waar ze twee dagen is gebleven. Pas op maandag was het veilig genoeg en konden we haar oppikken. Wat was ze opgelucht toen ze veilig in Juba landde!

Cartoon

 

.
Toestemming?

De strijd maakt het verkrijgen van toestemming voor de vluchten ingewikkelder. De regering moet toestemming geven om ‘op eigen risico’ naar de rebellen te mogen vliegen en de rebellen moeten toestemming geven om bij hen te landen. Op de plekken waar rebellen aan de macht zijn, zijn zij de ‘autoriteiten’. Als wij een hulporganisatie naar een dergelijke locatie vliegen, dan moeten de rebellen toestemming geven aan deze hulporganisatie om daar te mogen landen.


Door een misverstand binnen de hulporganisatie waar ik voor vloog, waren de rebellen op een dag niet op de hoogte gebracht van mijn komst. Toen ik over de strip aan kwam vliegen was er dus grote ongerustheid of het vliegtuig boven hen wel goede bedoelingen had… Gelukkig herkenden ze het MAF logo en lieten ze me veilig landen, maar snel vertrekken was er voor die dag niet bij.

Na meerdere ‘meetings’ met de lokale commandanten werd besloten dat ik niet gearresteerd zou worden. Het was geen fout van MAF, de rebellen of de hulporganisatie ter plekke, maar een fout van het hoofdkantoor van deze hulporganisatie in Juba.

Vluchtelingenkamp
Vluchtelingenkamp
 

De dader aanwijzen en eigen naam zuiveren is blijkbaar erg belangrijk in deze cultuur. Er werd gevraagd naar een ‘oplossing’ om zo’n situatie in het vervolg te voorkomen. De hulporganisatie (die daar de mensen helpt met voedsel en medische hulp) vroeg nederig om vergeving en garandeerde dat het niet meer zou gebeuren.

.

Solution

Dat was niet de oplossing die zij in gedachten hadden. Het werd al snel duidelijk dat met ‘solution’ een geldbedrag werd bedoeld…

Het is wrang en je vraagt je op zo’n moment af waarom we toch blijven komen met hulp. Maar één ding is me wel duidelijk; De nood ís heel hoog… maar het zijn niet deze mannen die als eerste zullen lijden bij een gebrek aan voedsel en medische zorg.. Pas op het einde van de dag mocht ik weer vertrekken naar Juba.

Having fun!
Having fun!
 
8 jarige jongen in gezicht geschoten
8 jarige jongen in gezicht geschoten
 

Foto’s

.

(Links) Tijdens de vluchten die we maken nemen we geregeld zieken of gewonden mee naar een kliniek in de buurt. Deze jongen was in zijn oog geschoten en de kogel was gelukkig aan de zijkant van zijn hoofd eruit gegaan. Ik kon hem vervoeren naar een kliniek van Artsen zonder grenzen.

.
.
.
Hieronder een foto van een groep die oogoperaties uitvoert. Na een maand op een locatie breng ik ze naar de volgende locatie toe.
Oog-kliniek team
Oog-kliniek team
 

De man rechtsachter was 10 dagen daarvoor in zijn borst geschoten. De wond was genezen, maar de kogel zat nog in zijn lichaam. Hij had hoge koorts gekregen en was heel erg verzwakt. Ook hem kon ik naar een kliniek brengen.

gewonde man
gewonde man
 

Hieronder kun je zien hoe door het World Food Program voedsel uit een groot vliegtuig (IL-76) wordt geworpen. Iedere dag doen meerdere vliegtuigen dit in het hele land.
.
'); }

Honderden audio-Bijbels in verschillende talen die door zonne-energie kunnen worden opgeladen zijn in Zuid-Soedan verspreid.
.

Audio bijbel op zonne-energie
Audio bijbel op zonne-energie
 

.
.
Kortgeleden is er op de website ‘Up in the Sky’ een interview met mij geplaatst. Hierin vertel ik meer over hoe ik het werken met MAF in Zuid-Soedan ervaar.

Interview Up in the Sky

We vliegen ook geregeld vluchten ter ondersteuning van een initiatief van de kerk en overheid om de verschillende stammen die in strijd met elkaar zijn weer tot verzoening te brengen. Lees hierover meer in dit artikel (Engels)
Flying for Peace

Nog een paar nachtjes slapen voor Emma en Olav en dan komen opa & oma op bezoek. We kijken uit naar hun komst!

Om het blog nog wat luchtiger te eindigen hieronder een filmpje. Eerst zonder ondertiteling (waar zouden ze het over hebben?) en daarna het filmpje met mijn interpretatie. Zouden ze zo naar mij kijken? 🙂
.

.

Zo… dat is alweer even een poosje geleden! We zijn alweer zo’n dikke 2 maand samen thuis in Zuid-Soedan. Wat is het fijn om weer terug te zijn in ons eigen huis!
.

Emma

Emma pakte haar school activiteiten en sociale leven weer op alsof ze nooit weggeweest was 🙂 Ze kan ondertussen al aardig zinnetjes lezen in het Nederlands (we oefenen thuis) en ook op school (in het Engels) gaat het lezen steeds beter. Ze vindt het geweldig om brieven te schrijven en heeft in de afgelopen weken leren fietsen. Daarnaast is ze helemaal weg van zwemmen. Zodra ze kan en mag, ligt ze in het water te dobberen. Het liefst natuurlijk met haar vrienden en vriendinnen, maar ook alleen is prima en zelfs als het regent gaat ze graag!

Emma & Olav
Emma & Olav
 

.

ik Fin u LeeF mama en papa :-)
ik Fin u LeeF mama en papa 🙂
 

Olav

Olav is duidelijk ouder geworden en gaat er nu graag op uit om met de andere kinderen te spelen in het speeltuintje op de compound. Dit speeltuintje is ook de plek waar Emma en de andere kinderen iedere ochtend om half elf pauze houden. Samen wandelen we er dan met een kop koffie en een beker water naartoe, zodat Olav een half uur kan spelen met de kinderen en mama even kan bijkletsen met de juffen en andere moeders die langskomen. We genieten ervan dat dit zomaar kan. Eén van de vele voordelen van het wonen en werken op een compound.
.

Dagmar

Met mij (Dagmar) gaat het goed! De eerste weken waren pittig. Ik merkte dat mijn lijf (lees: darmen) behoorlijk aangepakt waren door de vele antibiotica. Mijn darmen waren heel gevoelig en konden niet veel hebben met alle gevolgen van dien ;-). Daarnaast werd Olav iedere nacht 2 tot 4 keer wakker en begon hij zijn dag steevast om 6.00. Ook hadden we in die eerste weken geen hulp in huis omdat onze lieve hulp Betty thuis het huishouden moest gaan ‘runnen’ nadat haar moeder ziek was geworden. Het was een pittige tijd, waarin ik elke keer maar de dingen deed die de meeste prioriteit hadden, maar waarin ik soms het gevoel had dat ik er bijna in ‘verdronk’.

Nu ik hier op terug kijk denk ik ‘wauw, wat zorgt God goed voor ons!’ Elk bovengenoemde lastige punt is compleet veranderd!

Mijn darmen functioneren normaal, Olav slaapt iedere nacht door en als we hem ’s ochtends om 6.00 vertellen dat hij nog even door mag slapen, dan pakt hij zijn duim en slaapt er zo nog een uurtje bij! Sinds vier weken hebben we een geweldige lieve hulp in huis, Sarah! We hadden nooit verwacht dat we iemand zouden vinden bij wie we ons net zo thuis zouden voelen als bij Betty.
Dank jullie wel voor de vele gebeden, ook nu we weer in Juba zijn.

Reinier

Het regenseizoen is weer begonnen en dat maakt de strips na een flinke bui glad en modderig. De vliegtuigen hebben dus regelmatig een fikse wasbeurt nodig na een dagje vliegen 😉 . Afgelopen donderdag kon ik nog een nachtje in de bush doorbrengen omdat het te slecht weer was om naar Juba terug te keren. Tijdens een storm is de wind sterk genoeg om een vliegtuig dat niet goed is vastgezet om te keren en tientallen meters ver het gras in te blazen. Als je pech hebt en je ‘buurman’ heeft zijn vliegtuig ‘losjes’ geparkeerd dan krijg je wat je op de foto ziet…

Trekken maar!
Trekken maar!
 

Spinnetje

Op een morgen zag ik iets in de Pitot-Static Tube bewegen. Deze buis moet vrij zijn om een correcte snelheid te kunnen aangeven op de snelheidsmeter. Het bleek een spinnentje te zijn die met lieve woordjes niet naar buiten wilde komen. Wie niet wil luisteren, moet maar voelen, dacht ik. Ik heb de pitot heat aangezet (tegen ijsvorming) waardoor de buis als een soldeerbout wordt opgewarmd. Na 10 seconden kwam het spinnetje naar buiten gerend waar mijn Leatherman hem op stond te wachten. Hij (of zij) heeft het overigens overleefd. 😉

De dader!
De dader!
 

Hieronder een filmpje met ZELFBEDACHTE ONDERTITELING!! Als je een betere ondertiteling hebt dan post je dat maar 🙂
.

 

.

Nog 2 dagen en dan zijn we na bijna zes weken hopelijk weer bij elkaar! Zaterdag a.s. zal Dagmar met Emma en Olav weer naar Juba afreizen. We kijken er naar uit! Dagmar heeft de afgelopen periode goed kunnen aansterken en ik ben weer verder gegaan met vliegen.

Mijn aankomst in Juba was niet zo fris als ik had gehoopt. De vriezer was uitgevallen met onze kostbare lading vlees, boter en aardbeien uit Nairobi! Met een temperatuur tussen de 30 en 40 wil dat goed gaan rotten. Wow!  Na ruim een week verdween de stank uit het huis, maar de vriezer…tja, die zal denk ik altijd een naar luchtje blijven houden.
.

Wieuwieu Kol Bak

Misschien herinneren jullie nog het verhaal van Dagmar van een man die ze in een ziekenhuis had ontmoet die zich door het hoofd had geschoten, maar dit had overleefd (zie blog december). Zijn naam is Wieuwieu Kol Bak. Het is een vreselijk verhaal en de gapende wond in zijn gezicht getuigd daarvan.

Toen ik terug kwam in Juba was hij niet meer in het ziekenhuis. Hij was verplaatst naar een cel in een politiebureau ergens in de stad. Met een collega heb ik hem opgezocht. In de hitte (nu regelmatig tussen de 35-40 graden in Juba) zat hij in een cel van 3×3 meter met nog zo’n 10 andere gevangenen. Hij was erg blij om ons te zien. Praten gaat erg moeizaam. Zijn tong is weggeschoten en dus kan hij alleen nog wat klanken maken. Maar het ging nog redelijk. In het ziekenhuis zorgde niemand voor hem, hij zou daar waarschijnlijk sterven. In de afgelopen maanden hebben verschillende mensen van MAF hem eten en drinken gebracht en het gat onder zijn kaak is dichtgegroeid. Hij is nu verplaatst naar een grote gevangenis bij ons in de buurt.

.

.

Akkoord?!

De situatie in Zuid-Soedan is grotendeels hetzelfde. De vredesakkoorden die in het verleden zijn gemaakt worden niet nagekomen en onlangs hebben de strijdende partijen (weer) geen akkoord kunnen bereiken (zie brief). Op verschillende plaatsen in het land wordt zo nu en dan gevochten en overal in het land is veel hulp nodig om de gevluchte mensen van voedsel en medische zorg te voorzien. We vliegen veel voedsel, bouwmaterialen, medicijnen en hulpverleners naar de getroffen plaatsen. Ook vliegen we soms zieke mensen naar Juba waar ze naar een ziekenhuis kunnen gaan. Vaak is van te voren niet helemaal duidelijk wat deze mensen dan mankeren.

.

Goede bedoelingen

Zo haalde ik vorige week een vrouw op die van een motor was gevallen. Van te voren konden ze niet vertellen wat ze precies mankeerde, maar ze vertelden ons dat ze nog wel kon zitten. In het dorpje aangekomen bleek de vrouw inderdaad wel in een auto te zitten, maar ze kon haar benen niet meer bewegen. Ik schok, want haar symptomen leek veel op een gebroken rug. Ze had een papiertje bij zich van een dokter waar dat vermoedden ook op stond en dat er in Juba röntgenfoto’s gemaakt moesten worden. Met alle goede bedoelingen is deze vrouw opgetild en zittend in een auto geplaatst, wat misschien wel ernstige gevolgen heeft. Met het vliegtuig was ze gelukkig in ruim een uur in Juba terwijl dat over de weg 2 dagen zou hebben geduurd… met ontzettend veel kuilen in de weg!

.
Een poosje geleden haalde ik een filmploeg op van Family 7 die een aantal dagen in een vluchtelingenkamp opnames hadden gemaakt. Ik bracht toen net een patiënt naar de kliniek daar. Zie filmpje hieronder tussen minuut 2 en 5 hoe dat was.

.

.

Klik op het foto album hieronder voor meer foto’s

 

 

We hadden verwacht dat Dagmar afgelopen dinsdag het ziekenhuis in Nairobi mocht verlaten. Dat is wat anders verlopen. Ze is helaas nog steeds in het ziekenhuis.
.

Een week geleden kwamen Dagmar en ik (Reinier) in Nairobi aan nadat Dagmar 10 dagen koorts had gehad. In het weekend dat volgde ging het gelukkig erg goed en al snel was de koorts verdwenen en had Dagmar genoeg energie om wat korte wandelingetjes door het ziekenhuis te maken. Omdat het herstel er goed uitzag ben ik weer terug naar Juba gevlogen om de zorg voor Emma en Olav op me te nemen. We hoopten dat Dagmar een paar dagen later zou volgen.

.

Op maandag had Dagmar een punctie en woensdag  kreeg ze te horen dat er geen bacteriën in de kweek gevonden waren. De antibiotica deed z’n werk. De diagnose was Empyema Thoracis, longontsteking en pus in het longmembraan. Dit had kunnen scheuren en dan was de rommel haar buikholte in ingegaan , maar we waren gelukkig op tijd in het ziekhuis. Er werd besloten om op donderdag nog een CT scan en ultrasound uit te voeren en daarop te baseren met welke antibiotica ze verder zou gaan en of ze dan vandaag uit het ziekenhuis zou mogen. Vandaag hoorden we echter dat op de CT scan nog een ontsteking in de long is gevonden van 11 x 8 x 6 cm. Behoorlijk groot dus.

Wanneer iemand erg verzwakt is zou men direct gaan opereren en een gedeelte van de long verwijderen. Omdat Dagmar genoeg is opgeknapt en nog jong is, kan haar lichaam het misschien zelf doen oplossen. Besloten is om een week af te wachten en dan d.m.v. een nieuwe CT scan te kijken of de ontsteking kleiner is geworden. Als dat zo is, dan hoeven ze niet te opereren. Dit is voor zover wij het nu hebben begrepen.
.

Het was een week waarin we telkens onze verwachtingen moesten aanpassen. Dit weekend hoop ik met Emma en Olav naar Nairobi te vliegen. Officieel mogen kinderen onder de 12 jaar niet als bezoekers in het ziekenhuis komen, maar we hopen toch iets te kunnen regelen zodat ze hun mama weer kunnen zien. Dit was het voor nu. Zodra we meer weten laten we jullie het weten. Helaas is Olav sinds gister ziek, hij heeft overgegeven en vandaag diaree en koorts.
.

Willen jullie bidden voor Dagmar dat de ontsteking zal verdwijnen en Olav zal opknappen voor de reis naar Nairobi? Bedankt!
.

Reinier

.
Kerstviering

In het weekend van 12 december hadden we twee grote kerstvieringen.
Tijdens de eerste viering, van Emma haar school, werd er een geweldig kerststuk opgevoerd door de kinderen. Weken lang hadden ze het kerststuk en de liedjes geoefend en nu was het zover. Niet alleen ouders zaten in het publiek, maar ook andere staf en vrienden van buiten de compound die uitgenodigd waren. Emma mocht Maria spelen, de juf had zelfs met haar geoefend hoe een zwangere vrouw (tijdens de laatste loodjes) loopt :-). Wat vond ze het geweldig dat ze eventjes ‘mama’ mocht zijn. En niet zomaar een mama, de mama van het kindje Jezus!

Hoogzwangere Maria
Hoogzwangere Maria
'Away in a manger'
'Away in a manger'
 

De dag erop vierden we het kerstfeest van MAF voor alle stafleden. Geweldig om dit zo te vieren met alle staf en hun familie! Ook onze nieuwe hulp, Betty, was van de partij. Betty werkt nu 3 weken voor ons en is echt een antwoord op gebed. We zijn zo dankbaar dat we haar in huis mogen hebben. Ze is christen, een gezellige vlotte meid die van aanpakken weet en ze kan het ook heel goed met Emma en Olav vinden! Tijdens het feest hebben we even een foto van haar gemaakt zodat jullie een beetje met haar kunnen kennismaken 🙂

Betty, onze nieuwe hulp in huis
Betty, onze nieuwe hulp in huis
 

Om 8.30 begon het feest met een gezamenlijk ontbijt. Daarna was er een heel programma met onder andere: samen kerstliederen zingen, getuigenissen van nationale staf, speeches en een heerlijke lunch. Dit alles vond plaats onder een prachtige kleurrijke ‘tent’ gemaakt van grote doeken om ons tegen de brandende zon te beschermen.Er werd zelfs een moderne MAF versie van het kerstverhaal opgevoerd, waarin de piloten de engelen speelden en vele andere nationale en internationale stafleden en kinderen een rol hadden. Fantastisch om iedereen zo samen in actie te zien.

.

De rol van Maria werd deze keer op prachtige manier door Susan vertolkt. Susan werkt al jaren op de compound als huishulp en oppas en werkte ook een aantal weken voor ons voordat Betty begon. ‘Auntie Susan’, zoals de kinderen haar noemen, had voordat ze voor ons begon te werken Olav zijn hart al veroverd. Susan hoeft hem maar aan te kijken of hij steekt zijn armpjes uit en regelmatig wil hij zelfs niet eens terug naar mij!

Suzan speelt Maria
Suzan speelt Maria
 

 

Roofoverval

Dat Susan 5 dagen later met een schotwond in het ziekenhuis zou liggen, had geen van ons allen gedacht.
Op woensdagnacht werd ze in haar huis overvallen door vier inbrekers. Twee van hen droegen wapens en één man heeft het wapen ook gebruikt. Ze is in haar lies geschoten. Het verdriet is des te groter omdat ze twee dagen later voor de kerstvakantie op familiebezoek zou gaan.

Suzan met Olav
Suzan met Olav
 

Die vrijdagochtend bezoek ik haar in het ziekenhuis. Ze vertelt over de geplande reis naar haar familie. Het MAF vliegtuig waarmee ze naar haar familie zou gaan vertrekt rond lunchtijd. Als de wond niet meer bloedt mag ze mee. De dokter heeft net nog gekeken, de wond bloedt nog steeds.
Ik hoor en zie dat er veel vrienden en familie om Susan heen staan. Ze brengen eten voor haar mee, zorgen voor voldoende drinken en afleiding op deze volle, onhygiënische afdeling waar talloze patiënten met vieze wonden ‘hutje mutje’ liggen

Hartverscheurend

Ik observeer de afdeling en ben ontdaan over al het leed dat ik zie. Ik vraag me af wat er met de patiënten gebeurt die geen familieleden hebben of op bezoek krijgen. Als ik deze vraag aan een jonge mannelijke verpleegkundige stel, ben ik bang voor het antwoord. Ik had het verwacht en toch is het zo confronterend om te horen.. De mensen die geen familie op bezoek krijgen, krijgen geen eten en drinken. Ze krijgen geen schone kleren, geen zeep, geen schoon beddegoed en als specifieke materialen niet aanwezig zijn op de afdeling, dan krijgen ze niet de zorg die ze nodig hebben. Het is de taak van de familie om hier geld voor neer te leggen zodat het ziekenhuis deze materialen kan bestellen voor de patiënt. En dan de eenzaamheid. Behalve de drukke verpleegkundigen is er niemand die naar hun verhaal luistert. Hartverscheurend.

Ik vraag de verpleegkundige of er op deze afdeling mensen liggen die nog helemaal geen bezoek hebben gehad. De man wijst een jonge vrouw aan. Ze heeft een diepe ontstoken wond in haar been. De artsen zullen haar tumor, die zich niet verspreid heeft, wegsnijden en dan mag ze weer naar huis.

Geketend aan een bed

Daarna wijst hij een jonge man aan. Ik had hem al gezien, hij ligt tegenover Susan op een matras op de grond en is met handboeien aan zijn enkel geketend aan een bed. Zijn gezicht is voor de helft weggeblazen, er hangt nog wat huid en bloederige vellen op de plek waar eens zijn kaak was. De verpleegkundige vertelt zijn tragische verhaal: Deze man heeft 2 dagen daarvoor zijn gezin om het leven gebracht en daarna heeft hij geprobeerd zelfmoord te plegen. Ik kijk in zijn ogen en zie een leeftijdgenoot die alle hoop verloren is. Ik zie geen moordenaar, maar een verslagen jonge man in één van de meest afschuwelijke posities die ik me kan indenken. De verschrikkelijke daad die hij heeft begaan kan hij nooit meer terugdraaien, daar moet hij mee leven.

Hij heeft duidelijk geprobeerd wat water te drinken want zijn dunne vieze matras ligt in een plas smerig water. Hij kan niet eten en hij kan niet praten. Een gevoel van groot verdriet komt over me heen wanneer ik besef dat hij niet een uitzonderlijk geval is. Ik heb zo vaak al gehoord over de verschrikkelijke dingen die hier gebeuren en nu zie ik het met eigen ogen. Sinds op 15 december vorig jaar de gevechten in Juba losbarstten zijn er naar schatting meer dan 10.000 doden gevallen, veel mensen hebben verschrikkelijke trauma’s. Iedereen kent wel iemand die bij deze gevechten omgekomen is. Er is enorm veel geweld en criminaliteit gaande.
We waren blij en dankbaar dat de 15e van december dit jaar zonder grote gewelddadigheden voorbij ging. Maar de onrust is er nog steeds. We horen ‘s nachts geregeld schoten en juist in de decembermaand komen roofovervallen zoals bij Susan veel voor. Als je niets meer te verliezen hebt, dan ben je tot erge dingen in staat.

Het verhaal

Ik loop naar de man toe met mijn flesje water en vraag of hij wat wil drinken. Hij knikt maar gebaart met zijn hand dat het water er aan de onderkant van zijn kin weer uit zal lopen. Ik haal de verpleegkundige erbij. Hij houdt de man een beetje achterover terwijl ik wat water in het gapende gat giet. Ik hoor hem slikken en hij knikt dankbaar nadat hij een paar slokken water heeft gedronken. Hij houdt zijn wijsvinger en middelvinger gestrekt onder het gat bij zijn kin om mij te laten zien hoe dit alles is gebeurd, hij heeft zichzelf door zijn hoofd geschoten. Ik besluit dat ik vandaag degene zal zijn die naar zijn verhaal zal luisteren, als hij iets wil ‘vertellen’. En dat wil hij. Hij pakt een kladblokje en gebaart of ik een pen kan zoeken. Hij probeert wat woorden op te schrijven in het Engels maar ik kan het niet ontcijferen. Waarschijnlijk is zijn Engels minimaal. Dan zet hij zijn pen op de rechterkant van de pagina en in de daarop volgende minuten schrijft hij de één na de andere zin in het Arabisch. Regelmatig denkt hij even na en dan schrijft hij weer verder. Na zo’n 12 zinnen is hij tevreden en dan ga ik met het kladblokje de afdeling over op zoek naar iemand die het kan vertalen. Even later zit ik op een vensterbankje bij een klein tafeltje net buiten de afdeling te luisteren naar de uitleg. De mevrouw die het kan lezen kan niet goed Engels, dus zij vertelt het aan een collega in een andere stamtaal en deze vertaalt het dan weer naar het Engels voor mij. In het verhaal schrijft de man (hij wordt door de verpleegkundigen ‘Wao’ genoemd) dat zijn vriendin hem verteld had dat hij HIV had. Hij heeft daarna een test gedaan en het bleek waar te zijn. Hierna heeft hij zijn vriendin, vrouw en kind om het leven gebracht. Zijn kind had hij niet om het leven willen brengen. Daarna wilde hij zijn eigen leven beëindigen.

‘Is niet, maar doet’…

Van nature heb ik snel de neiging mensen te veroordelen of in een hokje te stoppen. ‘Wat een verschrikkelijke vent’, is een uitspraak die ik regelmatig de ruimte in gegooid heb (en dan zeg ik het nog op een nette manier ;-)) ‘wat voor mens haalt het in zijn hoofd om zoiets te doen?!’ Mijn wijze moeder zei vaak: ‘Hij is niet een verschrikkelijke vent, hij doet verschrikkelijke dingen!’ Veroordeel niet de persoon maar veroordeel de daad. Mijn wijze man voegde daar in de afgelopen jaren aan toe dat ook daders vaak slachtoffers zijn. Ieder mens op deze aarde wordt in zijn leven gevormd door zijn omgeving, in positieve of negatieve zin. Het is een grote zegen als je in een positieve vreedzame omgeving opgroeit waar je ontelbare mogelijkheden hebt om je te ontwikkelen en je dromen waar te maken. Maar wat als je in een negatieve hopeloze omgeving opgroeit waar elk sprankje hoop dat je ziet genadeloos de grond in wordt geboord door zoveel afschuwelijke omstandigheden waar je helemaal geen grip op hebt? Waar je nooit geleerd hebt dat je leven zoveel waard is, nooit gezien hebt hoe je vader van je moeder hield en hoe een normaal gezin functioneert, altijd gezien hebt hoe moeilijkheden met geweld ‘opgelost’ werden, maar bovenal nooit geweten hebt dat er een God bestaat die zoveel van je houdt dat Hij een speciaal Iemand naar deze aarde zond om ons te redden. Toen ik terug liep met het kladblokje naar ‘Wao’, heb ik dat via een tolk geprobeerd te vertellen.

Vaste Hoop

Vele jaren geleden brachten de Engelen de boodschap van hoop en vrede met de geboorte van Jezus. Voor zoveel mensen zal het deze kerst moeilijk zijn om die hoop en vrede te vinden. Bidt u met mij mee voor mensen zoals ‘Wao’, dat zij het wonder van kerst zullen mogen ervaren in hun levens? En ook voor een lichamelijk en geestelijk herstel voor Susan?

.

Gezegend kerstfeest!

(Ps. Op dit moment ligt Dagmar helaas met een infectie op bed. We zijn naar een ziekenhuis geweest, maar met de beperkte middelen hier is het niet helemaal duidelijk waar de infectie is. Ze heeft pijn onder haar rechter rib aan de rugzijde. Ze slikt nu antibiotica. Wilt u ook voor haar bidden? Alvast bedankt!)

    Translate to:

Abonneren Blog
Nieuwste berichten per email ontvangen? Meld je hier aan.

Adres in Nederland

Fam. Kwantes
de Eker 16
8604 VB Sneek

Laatste video
Archief