.
Kerstviering

In het weekend van 12 december hadden we twee grote kerstvieringen.
Tijdens de eerste viering, van Emma haar school, werd er een geweldig kerststuk opgevoerd door de kinderen. Weken lang hadden ze het kerststuk en de liedjes geoefend en nu was het zover. Niet alleen ouders zaten in het publiek, maar ook andere staf en vrienden van buiten de compound die uitgenodigd waren. Emma mocht Maria spelen, de juf had zelfs met haar geoefend hoe een zwangere vrouw (tijdens de laatste loodjes) loopt :-). Wat vond ze het geweldig dat ze eventjes ‘mama’ mocht zijn. En niet zomaar een mama, de mama van het kindje Jezus!

Hoogzwangere Maria
Hoogzwangere Maria
'Away in a manger'
'Away in a manger'
 

De dag erop vierden we het kerstfeest van MAF voor alle stafleden. Geweldig om dit zo te vieren met alle staf en hun familie! Ook onze nieuwe hulp, Betty, was van de partij. Betty werkt nu 3 weken voor ons en is echt een antwoord op gebed. We zijn zo dankbaar dat we haar in huis mogen hebben. Ze is christen, een gezellige vlotte meid die van aanpakken weet en ze kan het ook heel goed met Emma en Olav vinden! Tijdens het feest hebben we even een foto van haar gemaakt zodat jullie een beetje met haar kunnen kennismaken šŸ™‚

Betty, onze nieuwe hulp in huis
Betty, onze nieuwe hulp in huis
 

Om 8.30 begon het feest met een gezamenlijk ontbijt. Daarna was er een heel programma met onder andere: samen kerstliederen zingen, getuigenissen van nationale staf, speeches en een heerlijke lunch. Dit alles vond plaats onder een prachtige kleurrijke ‘tent’ gemaakt van grote doeken om ons tegen de brandende zon te beschermen.Er werd zelfs een moderne MAF versie van het kerstverhaal opgevoerd, waarin de piloten de engelen speelden en vele andere nationale en internationale stafleden en kinderen een rol hadden. Fantastisch om iedereen zo samen in actie te zien.

.

De rol van Maria werd deze keer op prachtige manier door Susan vertolkt. Susan werkt al jaren op de compound als huishulp en oppas en werkte ook een aantal weken voor ons voordat Betty begon. ‘Auntie Susan’, zoals de kinderen haar noemen, had voordat ze voor ons begon te werken Olav zijn hart al veroverd. Susan hoeft hem maar aan te kijken of hij steekt zijn armpjes uit en regelmatig wil hij zelfs niet eens terug naar mij!

Suzan speelt Maria
Suzan speelt Maria
 

 

Roofoverval

Dat Susan 5 dagen later met een schotwond in het ziekenhuis zou liggen, had geen van ons allen gedacht.
Op woensdagnacht werd ze in haar huis overvallen door vier inbrekers. Twee van hen droegen wapens en Ć©Ć©n man heeft het wapen ook gebruikt. Ze is in haar lies geschoten.Ā Het verdriet is des te groter omdat ze twee dagen later voor de kerstvakantie op familiebezoek zou gaan.

Suzan met Olav
Suzan met Olav
 

Die vrijdagochtend bezoek ik haar in het ziekenhuis. Ze vertelt over de geplande reis naar haar familie.Ā Het MAF vliegtuig waarmee ze naar haar familie zou gaan vertrekt rond lunchtijd. Als de wond niet meer bloedt mag ze mee. De dokter heeft net nog gekeken, de wond bloedt nog steeds.
Ik hoor en zie dat er veel vrienden en familie om Susan heen staan. Ze brengen eten voor haar mee, zorgen voor voldoende drinken en afleiding op deze volle, onhygiĆ«nische afdeling waar talloze patiĆ«nten met vieze wonden ‘hutje mutje’ liggen

Hartverscheurend

Ik observeer de afdeling en ben ontdaan over al het leed dat ik zie. Ik vraag me af wat er met de patiƫnten gebeurt die geen familieleden hebben of op bezoek krijgen. Als ik deze vraag aan een jonge mannelijke verpleegkundige stel, ben ik bang voor het antwoord. Ik had het verwacht en toch is het zo confronterend om te horen.. De mensen die geen familie op bezoek krijgen, krijgen geen eten en drinken. Ze krijgen geen schone kleren, geen zeep, geen schoon beddegoed en als specifieke materialen niet aanwezig zijn op de afdeling, dan krijgen ze niet de zorg die ze nodig hebben. Het is de taak van de familie om hier geld voor neer te leggen zodat het ziekenhuis deze materialen kan bestellen voor de patiƫnt. En dan de eenzaamheid. Behalve de drukke verpleegkundigen is er niemand die naar hun verhaal luistert. Hartverscheurend.

Ik vraag de verpleegkundige of er op deze afdeling mensen liggen die nog helemaal geen bezoek hebben gehad. De man wijst een jonge vrouw aan. Ze heeft een diepe ontstoken wond in haar been. De artsen zullen haar tumor, die zich niet verspreid heeft, wegsnijden en dan mag ze weer naar huis.

Geketend aan een bed

Daarna wijst hij een jonge man aan. Ik had hem al gezien, hij ligt tegenover Susan op een matras op de grond en is met handboeien aan zijn enkel geketend aan een bed. Zijn gezicht is voor de helft weggeblazen, er hangt nog wat huid en bloederige vellen op de plek waar eens zijn kaak was. De verpleegkundige vertelt zijn tragische verhaal: Deze man heeft 2 dagen daarvoor zijn gezin om het leven gebracht en daarna heeft hij geprobeerd zelfmoord te plegen. Ik kijk in zijn ogen en zie een leeftijdgenoot die alle hoop verloren is. Ik zie geen moordenaar, maar een verslagen jonge man in Ć©Ć©n van de meest afschuwelijke posities die ik me kan indenken. De verschrikkelijke daad die hij heeft begaan kan hij nooit meer terugdraaien, daar moet hij mee leven.

Hij heeft duidelijk geprobeerd wat water te drinken want zijn dunne vieze matras ligt in een plas smerig water. Hij kan niet eten en hij kan niet praten. Een gevoel van groot verdriet komt over me heen wanneer ik besef dat hij niet een uitzonderlijk geval is. Ik heb zo vaak al gehoord over de verschrikkelijke dingen die hier gebeuren en nu zie ik het met eigen ogen. Sinds op 15 december vorig jaar de gevechten in Juba losbarstten zijn er naar schatting meer dan 10.000 doden gevallen, veel mensen hebben verschrikkelijke trauma’s. Iedereen kent wel iemand die bij deze gevechten omgekomen is. Er is enorm veel geweld en criminaliteit gaande.
We waren blij en dankbaar dat de 15e van december dit jaar zonder grote gewelddadigheden voorbij ging. Maar de onrust is er nog steeds. We horen ‘s nachts geregeld schoten en juist in de decembermaand komen roofovervallen zoals bij Susan veel voor. Als je niets meer te verliezen hebt, dan ben je tot erge dingen in staat.

Het verhaal

Ik loop naar de man toe met mijn flesje water en vraag of hij wat wil drinken. Hij knikt maar gebaart met zijn hand dat het water er aan de onderkant van zijn kin weer uit zal lopen. Ik haal de verpleegkundige erbij. Hij houdt de man een beetje achterover terwijl ik wat water in het gapende gat giet. Ik hoor hem slikken en hij knikt dankbaar nadat hij een paar slokken water heeft gedronken. Hij houdt zijn wijsvinger en middelvinger gestrekt onder het gat bij zijn kin om mij te laten zien hoe dit alles is gebeurd, hij heeft zichzelf door zijn hoofd geschoten. Ik besluit dat ik vandaag degene zal zijn die naar zijn verhaal zal luisteren, als hij iets wil ‘vertellen’. En dat wil hij. Hij pakt een kladblokje en gebaart of ik een pen kan zoeken. Hij probeert wat woorden op te schrijven in het Engels maar ik kan het niet ontcijferen. Waarschijnlijk is zijn Engels minimaal. Dan zet hij zijn pen op de rechterkant van de pagina en in de daarop volgende minuten schrijft hij de Ć©Ć©n na de andere zin in het Arabisch. Regelmatig denkt hij even na en dan schrijft hij weer verder. Na zo’n 12 zinnen is hij tevreden en dan ga ik met het kladblokje de afdeling over op zoek naar iemand die het kan vertalen. Even later zit ik op een vensterbankje bij een klein tafeltje net buiten de afdeling te luisteren naar de uitleg. De mevrouw die het kan lezen kan niet goed Engels, dus zij vertelt het aan een collega in een andere stamtaal en deze vertaalt het dan weer naar het Engels voor mij. In het verhaal schrijft de man (hij wordt door de verpleegkundigen ‘Wao’ genoemd) dat zijn vriendin hem verteld had dat hij HIV had. Hij heeft daarna een test gedaan en het bleek waar te zijn. Hierna heeft hij zijn vriendin, vrouw en kind om het leven gebracht. Zijn kind had hij niet om het leven willen brengen. Daarna wilde hij zijn eigen leven beĆ«indigen.

‘Is niet, maar doet’…

Van nature heb ik snel de neiging mensen te veroordelen of in een hokje te stoppen. ‘Wat een verschrikkelijke vent’, is een uitspraak die ik regelmatig de ruimte in gegooid heb (en dan zeg ik het nog op een nette manier ;-)) ‘wat voor mens haalt het in zijn hoofd om zoiets te doen?!’ Mijn wijze moeder zei vaak: ‘Hij is niet een verschrikkelijke vent, hij doet verschrikkelijke dingen!’ Veroordeel niet de persoon maar veroordeel de daad. Mijn wijze man voegde daar in de afgelopen jaren aan toe dat ook daders vaak slachtoffers zijn. Ieder mens op deze aarde wordt in zijn leven gevormd door zijn omgeving, in positieve of negatieve zin. Het is een grote zegen als je in een positieve vreedzame omgeving opgroeit waar je ontelbare mogelijkheden hebt om je te ontwikkelen en je dromen waar te maken. Maar wat als je in een negatieve hopeloze omgeving opgroeit waar elk sprankje hoop dat je ziet genadeloos de grond in wordt geboord door zoveel afschuwelijke omstandigheden waar je helemaal geen grip op hebt? Waar je nooit geleerd hebt dat je leven zoveel waard is, nooit gezien hebt hoe je vader van je moeder hield en hoe een normaal gezin functioneert, altijd gezien hebt hoe moeilijkheden met geweld ‘opgelost’ werden, maar bovenal nooit geweten hebt dat er een God bestaat die zoveel van je houdt dat Hij een speciaal Iemand naar deze aarde zond om ons te redden. Toen ik terug liep met het kladblokje naar ‘Wao’, heb ik dat via een tolk geprobeerd te vertellen.

Vaste Hoop

Vele jaren geleden brachten de Engelen de boodschap van hoop en vrede met de geboorte van Jezus. Voor zoveel mensen zal het deze kerst moeilijk zijn om die hoop en vrede te vinden. Bidt u met mij mee voor mensen zoals ‘Wao’, dat zij het wonder van kerst zullen mogen ervaren in hun levens? En ook voor een lichamelijk en geestelijk herstel voor Susan?

.

Gezegend kerstfeest!

(Ps. Op dit moment ligt Dagmar helaas met een infectie op bed. We zijn naar een ziekenhuis geweest, maar met de beperkte middelen hier is het niet helemaal duidelijk waar de infectie is. Ze heeft pijn onder haar rechter rib aan de rugzijde. Ze slikt nu antibiotica. Wilt u ook voor haar bidden? Alvast bedankt!)

Reacties

11 Responses to “Kerst, blijdschap of verdriet?”

  • Hoi lieve Dagmar en Reinier,

    Wat een verhaal zeg… Wat mooi dat je de moeite hebt genomen om naar Wao te gaan! Wat gaaf om te lezen hoe jullie kerst hebben gevierd. Dat zijn de mooie kanten van jullie bijzondere leefomstandigheden. Veel sterkte ne we bidden voor je herstel!

    Zegen en groet,
    Nicolas en Petra

  • Nicolas Pouyet:

    Weer een boeiende blog van MAF zendingsechtpaar in Zuid-Sudan!

  • Netty Uitterdijk:

    Wat maak je daar dingen mee waar wij ons geen voorstelling van kunnen maken! Ik zegen alle dingen die jullie daar kunnen en willen doen!

  • Christiaan Bergstra:

    Dagmar en Reinier,

    Wat een indrukwekkend verhaal. Inderdaad kun je iemand snel veroordelen. Wat zouden wij zelf zijn geworden als in deze tijd onder die omstandigheden hadden geleefd? Gelukkig konden jullie een luisterend oor zijn. We hopen dat Susan snel mag herstellen en weer voor jullie kan klaar staan. Fijn om te horen dat de kinderen zo gek op haar zijn. We denken aan jullie in onze gebeden en wensen jullie Gods zegen toe.

  • Rients en Anneke Faber:

    Hallo Dagmar en Reinier,
    Goh wat bijzonder dat jullie daar zijn en zo tot zegen mogen zijn ! Het zal niet altijd gemakkelijk zijn als je zoveel leed ziet, dan voel je je ook wel eens machteloos denk ik. Want je zou zoveel meer willen doen, maar dat lukt dan niet. Wij wensen jullie heel veel kracht en zegen toe.
    Groeten van Rients en Anneke Faber

  • Miep:

    Lieve Reinier en Dagmar,

    Ik kan me alleen maar aansluiten bij de vorige schrijvers want net als zij ben ik onder de indruk van jullie ervaringen. Gedachten schieten te kort om maar enigszins te kunnen begrijpen welk onvoorstelbaar leed er onder de mensen leeft. Het bepaald me er juist op een dag als vandaag, 1e kerstdag bij wat het wezenlijk belangrijke in dit leven is, de geboorte van een Man die al ons verdriet en pijn op Zich heeft genomen en zicht op een eeuwig leven waar alle tranen van de ogen zullen worden afgewist.

    Lieve, maar vooral zegenrijke en vredige groet
    Miep

  • Allereerst nog een gezegend Kerstfeest gewenst en een voorspoedig nieuwjaar gewenst. Ja, zo maak je van alles mee. Wat een leuke foto s van jullie kids.

  • Paul en Salma Pouwelse:

    Hallo Dagmar en Reinier,

    Dank voor jullie bericht. Wat een andere wereld daar. Ik ben zelf net terug van een zendingsreis naar de Molukken en ook daar zo anders dan hier in ons vertrouwde Nederland. Sterkte in jullie omstandigheden moge jullie liefde voor de mensen daar hen tot bemoediging en zegen zijn.
    Verbonden in onze Heer,

    Hartelijke groet,
    Salma en Paul

  • Lief gezin
    Wat een avontuurlijk verhaal met veel liefde maar ook veel verdriet.
    Even samen de handen uit de mouwen steken, wat zou dat toch super zijn.
    Voor jullie een zeer gezegend 2015 toegewenst.
    liefs Jan en Brecht

  • Thea Swart:

    Dagmar en Reinier,

    wat mooi dat jullie zo het Licht mogen doorgeven aan mensen die het nodig hebben!
    Ik wens en bid jullie kracht, liefde en gezondheid toe.

  • Veel zegen en sterkte met jullie geweldige werk
    En beterschap en veel wijsheid toegewenst

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

    Translate to:

Abonneren Blog
Nieuwste berichten per email ontvangen? Meld je hier aan.

Adres in Nederland

Fam. Kwantes
de Eker 16
8604 VB Sneek

Laatste video
Archief