.

Lieve allemaal,
.
Afgelopen donderdag kregen we bij de longarts de foto’s te zien die 2,5 week daarvoor gemaakt waren. Hierop was te zien dat het abces gekrompen was. Na de afspraak op donderdag zijn er opnieuw foto’s gemaakt en ondertussen hebben we de uitslag hiervan gekregen: het abces is verdwenen!!

Er is niets meer te zien op de röntgenfoto’s! God is goed!! We danken Hem dat Dagmar genezen is en we danken jullie voor al jullie gebeden!

.
.
Reinier vliegt morgenavond terug naar Zuid-Soedan en Dagmar, Emma en Olav zullen een aantal weken later volgen.
.
Liefs,

Reinier, Dagmar, Emma & Olav

 

.

Vandaag zijn we weer naar de longarts geweest en hebben we de uitslag gekregen van de onderzoeken. De resultaten waren goed! Er is geen afweerstoornis ontdekt (dit hadden we ook niet verwacht) en het abces is verder gekrompen. De longarts gaf aan dat een operatie echt niet meer nodig is en het lichaam het abces verder zal afbreken. Dit zou volgens de arts wel tot een jaar in beslag kunnen nemen. Dit herstel kan ook verder in Juba plaatsvinden omdat er verder geen ontstekingen meer in het lichaam zijn. Dagmar heeft in de afgelopen weken geen koorts meer gehad en voelt zich steeds sterker worden.

lekker TV kijken
lekker TV kijken
 

Zij zal nog een aantal weken met Emma en Olav in Nederland blijven om verder aan te sterken. Reinier zal wel binnenkort weer  naar Juba terug gaan om het werk daar weer op te pakken.

Emma gaat sinds twee weken naar een basisschool. De school is dichtbij, dus we kunnen er zo naar toe lopen of fietsen. Ze vindt het heel leuk om met zoveel kinderen te kunnen spelen, maar het is natuurlijk wel anders; 26 kinderen in één klas versus 8 kinderen op één school in Juba!

Bedankt voor de vele berichten die we van jullie ontvingen! Dat doet ons goed.

Dag beppe Grytsje, wij gaan wandelen!
Dag beppe Grytsje, wij gaan wandelen!
Aan de wandel met beppe
Aan de wandel met beppe
 

 

.

Vanmorgen om 10.30 zaten we bij de longarts. Opereren wel of niet? Dat was onze vraag. Al snel gaf de longarts aan dat opereren een laatste optie is en zover is het nog niet. Hij gaf aan dat het lichaam de abces zelf op moet kunnen ruimen, wat overigens wel enige tijd kan duren. Er zijn opnieuw een aantal tests gedaan om te kijken hoe het er nu voor staat; bloedonderzoek, X-ray en longcapaciteit.

De longarts vindt het zeer onwaarschijnlijk dat Dagmar de schimmel heeft die de artsen in Kenia constateerden (zie eerder blog). Deze schimmel zou, zoals we eerder al noemden, niet voor moeten komen bij jonge gezonde vrouwen, maar alleen bij mensen waarbij het immuunsysteem is aangetast.

Om die reden zal er in de komende weken ook onderzocht worden (bloedonderzoek) of Dagmar een bepaalde afweerstoornis heeft. Dit lijkt zeer onwaarschijnlijk aangezien ze verder helemaal gezond is en geen klachten heeft. Maar het is natuurlijk goed om dit uit te sluiten. Het is te laat om nogmaals te testen of deze schimmel in de vloeistof in haar longen aanwezig is door de vele antibiotica.

De uitslag van dit onderzoek duurt 2 weken, we hebben een nieuwe afspraak op donderdag 12 februari. Nog even geduld hebben dus. We zijn blij dat ons gevoel werd bevestigd dat opereren (en een deel van de long verwijderen) niet direct noodzakelijk is!

R & D


.

.

.
Beppe helpen
Beppe helpen
 

Het is snel gegaan. Op vrijdag kregen we te horen dat er een abces in Dagmar haar rechter long zit en vertelden we jullie dat we naar Nederland wilden gaan voor een ‘second opinion’ en rustig herstel. De verzekeraar heeft het snel geregeld en zaterdag avond vlogen we al met z’n vieren richting Nederland! Zondagochtend om 5 uur kwamen we aan. Wow, dat was even schrikken…die kou, dat waren we niet meer gewend. Met zes lagen longsleeves en sokken in de sandalen konden we het net aan warm houden. Aangekomen in Sneek lagen er tassen met warme winterkleding klaar die we mochten lenen voor de kinderen, wat geweldig! Ondanks de situatie was het een blij weerzien met beide families.

Maandag zijn we meteen naar de huisarts gegaan voor een gesprek en verwijzing naar een longarts. Voordat Dagmar een ziekenhuis in mag, moest uitgesloten worden dat ze de MRSA bacterie heeft. Vandaag hoorden we dat de test negatief was, dus geen MRSA. De X-ray, CT scan en ultrasound foto’s werden al wel gelijk naar de longarts gestuurd.

   Ons tijdelijke adres is:

   Familie Kwantes
      De Seine 13
      8604 VM Sneek

Toen Dagmar belde voor een afspraak, gaf de secretaresse aan dat deze aankomende maandag gepland kan worden. De arts had al naar de foto’s gekeken en beoordeeld dat er geen spoed is en het wel tot maandag kan wachten. Dat hadden we niet verwacht, maar het is ook wel begrijpelijk. Dagmar voelt zich goed en heeft geen koorts of pijn meer. Maar er zit nog wel een abces in haar long en we zijn benieuwd hoe een Nederlandse longarts dit zou willen behandelen. Als een operatie niet nodig is dan zou dit natuurlijk alleen maar fijn zijn.

Dagmar is bezig om haar conditie te verbeteren en op gewicht te komen (lees; veel lekker eten 😉 ). Reinier geeft Emma voorlopig home-schooling in het Engels en we kijken naar de mogelijkheid of ze misschien tijdelijk naar een Nederlandse school kan gaan. Emma vindt het leuk om Beppe te helpen met koken en Olav vindt het heerlijk om buiten ingepakt als een Michelin-mannetje rond te lopen.

.

We moeten dus tot maandag wachten voordat we meer weten.

Hartelijke groeten,
Reinier, Dagmar, Emma & Olav

.

.

Gistermorgen heeft Dagmar een nieuwe CT scan gehad. ’s Middags kregen we de uitslag. We hadden gehoopt op beter nieuws, maar helaas is het duidelijk geworden dat het een abces is die nog even groot is. De artsen hadden het zelf eigenlijk ook niet verwacht en gaven aan dat een operatie nodig is om de abces te verwijderen. Het onderste gedeelte van de rechter long zou dan verwijderd moeten worden. Gister hoorden we van de behandelende arts dat hij nog wilde proberen om de abces met een punctie te ‘drainen’, maar de long arts en long chirurg hadden daar een andere mening over. Tja, welk advies volg je dan op?

Sinds 22 december zijn we al bezig. Het lijkt ons beter om tijdelijk naar Nederland laten gaan voor een ‘second opinion’ en de operatie. Dat traject zijn we nu gestart en we hopen dan ook zo snel mogelijk naar Nederland te kunnen gaan voor verdere behandeling. Dat geeft Dagmar ook de mogelijkheid om in alle rust te herstellen en weer op kracht te komen.
.

Bedankt voor jullie betrokkenheid en gebeden, we ervaren het als een enorme steun!

.

De mensen kijken me wat raar aan. ‘Where is the mother?’ vraagt iemand me. Het is zaterdagmiddag en ik ben met Emma en Olav op de luchthaven van Juba. ‘In the hospital, in Nairobi’ antwoord ik. Blanke gezinnen zijn een zeldzaamheid, laat staan één waar geen moeder bij is. Olav is gelukkig weer wat beter, geen koorts, alleen af en toe nog diaree. Ik hoop dat hij het in het vliegtuig op kan houden.
.

Afgelopen zaterdag ben ik (Reinier) samen met Emma en Olav naar Nairobi gevlogen. Olav had gelukkig geen koorts meer en ’s avonds was er een mogelijkheid om toch met de kinderen naar het ziekenhuis te gaan.  Wat een blijdschap om weer bij elkaar te zijn! Al moest Olav wel even wennen…’wie was die vrouw toch ook al weer’? Vandaag zag hij Dagmar voor de 3e keer sinds aankomst in Nairobi. Toen ze op het balkon even op de grond zat, sloeg hij zijn armen om haar nek en gaf haar een dikke knuffel. Emma kan niet wachten tot mama weer uit het ziekenhuis komt en had een mooie tekening voor mama gemaakt.
.

in het vliegtuig naar mama!
in het vliegtuig naar mama!
 
Happy Reunion!!
Happy Reunion!!
 

De artsen hebben aangegeven dat Dagmar deze week nog in het ziekenhuis moet blijven voor verdere behandeling met antibiotica. Sinds zaterdag is er nog een antibiotica bij gekomen. Ze hebben namelijk een bepaald type ‘schimmel’ in de kweek van de punctie gevonden wat de artsen niet goed kunnen verklaren. We hebben begrepen dat dit niet vaak voorkomt bij iemand die jong is en verder gezond. Het is ook nog steeds niet duidelijk welke bacterie de ‘rommel’ in en rond haar longen heeft veroorzaakt. Dagmar voelt zich vrij goed, ze heeft vrijwel geen last van wat er in haar longen gaande is. Ze is wel moe en heeft weinig energie.

.
We worden goed opgevangen door het MAF team in Nairobi. We krijgen ondersteuning met eten, oppas, scholing en allerlei andere zaken. Vrijdag wordt er opnieuw een CT scan gemaakt om te kijken of de ontsteking in haar long kleiner is geworden.

Ook namens Dagmar ontzettend bedankt voor jullie gebed, reacties en bemoedigingen! Ze heeft ze allemaal gelezen.

van mango wordt u snel weer beter mama!
van mango wordt u snel weer beter mama!
 

 

We hadden verwacht dat Dagmar afgelopen dinsdag het ziekenhuis in Nairobi mocht verlaten. Dat is wat anders verlopen. Ze is helaas nog steeds in het ziekenhuis.
.

Een week geleden kwamen Dagmar en ik (Reinier) in Nairobi aan nadat Dagmar 10 dagen koorts had gehad. In het weekend dat volgde ging het gelukkig erg goed en al snel was de koorts verdwenen en had Dagmar genoeg energie om wat korte wandelingetjes door het ziekenhuis te maken. Omdat het herstel er goed uitzag ben ik weer terug naar Juba gevlogen om de zorg voor Emma en Olav op me te nemen. We hoopten dat Dagmar een paar dagen later zou volgen.

.

Op maandag had Dagmar een punctie en woensdag  kreeg ze te horen dat er geen bacteriën in de kweek gevonden waren. De antibiotica deed z’n werk. De diagnose was Empyema Thoracis, longontsteking en pus in het longmembraan. Dit had kunnen scheuren en dan was de rommel haar buikholte in ingegaan , maar we waren gelukkig op tijd in het ziekhuis. Er werd besloten om op donderdag nog een CT scan en ultrasound uit te voeren en daarop te baseren met welke antibiotica ze verder zou gaan en of ze dan vandaag uit het ziekenhuis zou mogen. Vandaag hoorden we echter dat op de CT scan nog een ontsteking in de long is gevonden van 11 x 8 x 6 cm. Behoorlijk groot dus.

Wanneer iemand erg verzwakt is zou men direct gaan opereren en een gedeelte van de long verwijderen. Omdat Dagmar genoeg is opgeknapt en nog jong is, kan haar lichaam het misschien zelf doen oplossen. Besloten is om een week af te wachten en dan d.m.v. een nieuwe CT scan te kijken of de ontsteking kleiner is geworden. Als dat zo is, dan hoeven ze niet te opereren. Dit is voor zover wij het nu hebben begrepen.
.

Het was een week waarin we telkens onze verwachtingen moesten aanpassen. Dit weekend hoop ik met Emma en Olav naar Nairobi te vliegen. Officieel mogen kinderen onder de 12 jaar niet als bezoekers in het ziekenhuis komen, maar we hopen toch iets te kunnen regelen zodat ze hun mama weer kunnen zien. Dit was het voor nu. Zodra we meer weten laten we jullie het weten. Helaas is Olav sinds gister ziek, hij heeft overgegeven en vandaag diaree en koorts.
.

Willen jullie bidden voor Dagmar dat de ontsteking zal verdwijnen en Olav zal opknappen voor de reis naar Nairobi? Bedankt!
.

Reinier

.
Hallo allemaal,

Allereerst ‘Happy New Year’!

In het blog van 24 december schreven we dat Dagmar een infectie had opgelopen en veel pijn had in haar rechterzij en rug. Gedurende 5 dagen antibiotica bleven de stekende pijn en hoge koorts aanwezig. De pijnstillers konden maar korte tijd de pijn onderdrukken. Op 28 december zijn we in overleg met een Nederlandse arts overgestapt op een andere antibiotica. Na 3 dagen zagen we nog steeds niet de verbetering die we zouden moeten zien. De stekende pijn nam wel af, maar de koorts bleef aanwezig en ook bleef Dagmar erg hoesten.

Na 8 dagen koorts was Dagmar behoorlijk afgezwakt en lag vrijwel de hele dag in bed. Omdat er in Juba geen mogelijkheden waren om verder onderzoek te doen naar de oorzaak, hebben we de zorgverzekeraar ingeschakeld en kwamen we samen tot de conclusie dat het beter was om Dagmar naar Nairobi te vervoeren waar goede medische voorzieningen zijn.

Gisterochtend zijn we door Flying Doctors (AMREF) opgehaald in Juba. MAF heeft niet zelf deze vlucht uitgevoerd omdat onze vliegtuigen geen drukcabine hebben (dit is belangrijk bij longproblemen) en ook geen medische apparatuur aan boord hebben in geval er iets mis gaat.

.
In Nairobi zijn de onderzoeken in het ziekenhuis direct gestart. Vandaag kregen we te horen dat Dagmar een longontsteking en een ontsteking aan de nier heeft. Ze krijgt nu een andere antibiotica en die lijkt wel aan te slaan. Er zal nog een punctie gedaan worden om het vocht in de longen te onderzoeken. De koorts is ondertussen gedaald en ze voelt zich al een stuk beter. Waarschijnlijk moet Dagmar tot dinsdag in het ziekenhuis blijven.

Emma en Olav zijn op de compound gebleven en opgevangen door de andere families. We krijgen regelmatig even een berichtje of een fotootje opgestuurd en ze lijken het goed naar de zin te hebben. We missen ze natuurlijk enorm maar ze zijn in goede handen!

.

.
Kerstviering

In het weekend van 12 december hadden we twee grote kerstvieringen.
Tijdens de eerste viering, van Emma haar school, werd er een geweldig kerststuk opgevoerd door de kinderen. Weken lang hadden ze het kerststuk en de liedjes geoefend en nu was het zover. Niet alleen ouders zaten in het publiek, maar ook andere staf en vrienden van buiten de compound die uitgenodigd waren. Emma mocht Maria spelen, de juf had zelfs met haar geoefend hoe een zwangere vrouw (tijdens de laatste loodjes) loopt :-). Wat vond ze het geweldig dat ze eventjes ‘mama’ mocht zijn. En niet zomaar een mama, de mama van het kindje Jezus!

Hoogzwangere Maria
Hoogzwangere Maria
'Away in a manger'
'Away in a manger'
 

De dag erop vierden we het kerstfeest van MAF voor alle stafleden. Geweldig om dit zo te vieren met alle staf en hun familie! Ook onze nieuwe hulp, Betty, was van de partij. Betty werkt nu 3 weken voor ons en is echt een antwoord op gebed. We zijn zo dankbaar dat we haar in huis mogen hebben. Ze is christen, een gezellige vlotte meid die van aanpakken weet en ze kan het ook heel goed met Emma en Olav vinden! Tijdens het feest hebben we even een foto van haar gemaakt zodat jullie een beetje met haar kunnen kennismaken 🙂

Betty, onze nieuwe hulp in huis
Betty, onze nieuwe hulp in huis
 

Om 8.30 begon het feest met een gezamenlijk ontbijt. Daarna was er een heel programma met onder andere: samen kerstliederen zingen, getuigenissen van nationale staf, speeches en een heerlijke lunch. Dit alles vond plaats onder een prachtige kleurrijke ‘tent’ gemaakt van grote doeken om ons tegen de brandende zon te beschermen.Er werd zelfs een moderne MAF versie van het kerstverhaal opgevoerd, waarin de piloten de engelen speelden en vele andere nationale en internationale stafleden en kinderen een rol hadden. Fantastisch om iedereen zo samen in actie te zien.

.

De rol van Maria werd deze keer op prachtige manier door Susan vertolkt. Susan werkt al jaren op de compound als huishulp en oppas en werkte ook een aantal weken voor ons voordat Betty begon. ‘Auntie Susan’, zoals de kinderen haar noemen, had voordat ze voor ons begon te werken Olav zijn hart al veroverd. Susan hoeft hem maar aan te kijken of hij steekt zijn armpjes uit en regelmatig wil hij zelfs niet eens terug naar mij!

Suzan speelt Maria
Suzan speelt Maria
 

 

Roofoverval

Dat Susan 5 dagen later met een schotwond in het ziekenhuis zou liggen, had geen van ons allen gedacht.
Op woensdagnacht werd ze in haar huis overvallen door vier inbrekers. Twee van hen droegen wapens en één man heeft het wapen ook gebruikt. Ze is in haar lies geschoten. Het verdriet is des te groter omdat ze twee dagen later voor de kerstvakantie op familiebezoek zou gaan.

Suzan met Olav
Suzan met Olav
 

Die vrijdagochtend bezoek ik haar in het ziekenhuis. Ze vertelt over de geplande reis naar haar familie. Het MAF vliegtuig waarmee ze naar haar familie zou gaan vertrekt rond lunchtijd. Als de wond niet meer bloedt mag ze mee. De dokter heeft net nog gekeken, de wond bloedt nog steeds.
Ik hoor en zie dat er veel vrienden en familie om Susan heen staan. Ze brengen eten voor haar mee, zorgen voor voldoende drinken en afleiding op deze volle, onhygiënische afdeling waar talloze patiënten met vieze wonden ‘hutje mutje’ liggen

Hartverscheurend

Ik observeer de afdeling en ben ontdaan over al het leed dat ik zie. Ik vraag me af wat er met de patiënten gebeurt die geen familieleden hebben of op bezoek krijgen. Als ik deze vraag aan een jonge mannelijke verpleegkundige stel, ben ik bang voor het antwoord. Ik had het verwacht en toch is het zo confronterend om te horen.. De mensen die geen familie op bezoek krijgen, krijgen geen eten en drinken. Ze krijgen geen schone kleren, geen zeep, geen schoon beddegoed en als specifieke materialen niet aanwezig zijn op de afdeling, dan krijgen ze niet de zorg die ze nodig hebben. Het is de taak van de familie om hier geld voor neer te leggen zodat het ziekenhuis deze materialen kan bestellen voor de patiënt. En dan de eenzaamheid. Behalve de drukke verpleegkundigen is er niemand die naar hun verhaal luistert. Hartverscheurend.

Ik vraag de verpleegkundige of er op deze afdeling mensen liggen die nog helemaal geen bezoek hebben gehad. De man wijst een jonge vrouw aan. Ze heeft een diepe ontstoken wond in haar been. De artsen zullen haar tumor, die zich niet verspreid heeft, wegsnijden en dan mag ze weer naar huis.

Geketend aan een bed

Daarna wijst hij een jonge man aan. Ik had hem al gezien, hij ligt tegenover Susan op een matras op de grond en is met handboeien aan zijn enkel geketend aan een bed. Zijn gezicht is voor de helft weggeblazen, er hangt nog wat huid en bloederige vellen op de plek waar eens zijn kaak was. De verpleegkundige vertelt zijn tragische verhaal: Deze man heeft 2 dagen daarvoor zijn gezin om het leven gebracht en daarna heeft hij geprobeerd zelfmoord te plegen. Ik kijk in zijn ogen en zie een leeftijdgenoot die alle hoop verloren is. Ik zie geen moordenaar, maar een verslagen jonge man in één van de meest afschuwelijke posities die ik me kan indenken. De verschrikkelijke daad die hij heeft begaan kan hij nooit meer terugdraaien, daar moet hij mee leven.

Hij heeft duidelijk geprobeerd wat water te drinken want zijn dunne vieze matras ligt in een plas smerig water. Hij kan niet eten en hij kan niet praten. Een gevoel van groot verdriet komt over me heen wanneer ik besef dat hij niet een uitzonderlijk geval is. Ik heb zo vaak al gehoord over de verschrikkelijke dingen die hier gebeuren en nu zie ik het met eigen ogen. Sinds op 15 december vorig jaar de gevechten in Juba losbarstten zijn er naar schatting meer dan 10.000 doden gevallen, veel mensen hebben verschrikkelijke trauma’s. Iedereen kent wel iemand die bij deze gevechten omgekomen is. Er is enorm veel geweld en criminaliteit gaande.
We waren blij en dankbaar dat de 15e van december dit jaar zonder grote gewelddadigheden voorbij ging. Maar de onrust is er nog steeds. We horen ‘s nachts geregeld schoten en juist in de decembermaand komen roofovervallen zoals bij Susan veel voor. Als je niets meer te verliezen hebt, dan ben je tot erge dingen in staat.

Het verhaal

Ik loop naar de man toe met mijn flesje water en vraag of hij wat wil drinken. Hij knikt maar gebaart met zijn hand dat het water er aan de onderkant van zijn kin weer uit zal lopen. Ik haal de verpleegkundige erbij. Hij houdt de man een beetje achterover terwijl ik wat water in het gapende gat giet. Ik hoor hem slikken en hij knikt dankbaar nadat hij een paar slokken water heeft gedronken. Hij houdt zijn wijsvinger en middelvinger gestrekt onder het gat bij zijn kin om mij te laten zien hoe dit alles is gebeurd, hij heeft zichzelf door zijn hoofd geschoten. Ik besluit dat ik vandaag degene zal zijn die naar zijn verhaal zal luisteren, als hij iets wil ‘vertellen’. En dat wil hij. Hij pakt een kladblokje en gebaart of ik een pen kan zoeken. Hij probeert wat woorden op te schrijven in het Engels maar ik kan het niet ontcijferen. Waarschijnlijk is zijn Engels minimaal. Dan zet hij zijn pen op de rechterkant van de pagina en in de daarop volgende minuten schrijft hij de één na de andere zin in het Arabisch. Regelmatig denkt hij even na en dan schrijft hij weer verder. Na zo’n 12 zinnen is hij tevreden en dan ga ik met het kladblokje de afdeling over op zoek naar iemand die het kan vertalen. Even later zit ik op een vensterbankje bij een klein tafeltje net buiten de afdeling te luisteren naar de uitleg. De mevrouw die het kan lezen kan niet goed Engels, dus zij vertelt het aan een collega in een andere stamtaal en deze vertaalt het dan weer naar het Engels voor mij. In het verhaal schrijft de man (hij wordt door de verpleegkundigen ‘Wao’ genoemd) dat zijn vriendin hem verteld had dat hij HIV had. Hij heeft daarna een test gedaan en het bleek waar te zijn. Hierna heeft hij zijn vriendin, vrouw en kind om het leven gebracht. Zijn kind had hij niet om het leven willen brengen. Daarna wilde hij zijn eigen leven beëindigen.

‘Is niet, maar doet’…

Van nature heb ik snel de neiging mensen te veroordelen of in een hokje te stoppen. ‘Wat een verschrikkelijke vent’, is een uitspraak die ik regelmatig de ruimte in gegooid heb (en dan zeg ik het nog op een nette manier ;-)) ‘wat voor mens haalt het in zijn hoofd om zoiets te doen?!’ Mijn wijze moeder zei vaak: ‘Hij is niet een verschrikkelijke vent, hij doet verschrikkelijke dingen!’ Veroordeel niet de persoon maar veroordeel de daad. Mijn wijze man voegde daar in de afgelopen jaren aan toe dat ook daders vaak slachtoffers zijn. Ieder mens op deze aarde wordt in zijn leven gevormd door zijn omgeving, in positieve of negatieve zin. Het is een grote zegen als je in een positieve vreedzame omgeving opgroeit waar je ontelbare mogelijkheden hebt om je te ontwikkelen en je dromen waar te maken. Maar wat als je in een negatieve hopeloze omgeving opgroeit waar elk sprankje hoop dat je ziet genadeloos de grond in wordt geboord door zoveel afschuwelijke omstandigheden waar je helemaal geen grip op hebt? Waar je nooit geleerd hebt dat je leven zoveel waard is, nooit gezien hebt hoe je vader van je moeder hield en hoe een normaal gezin functioneert, altijd gezien hebt hoe moeilijkheden met geweld ‘opgelost’ werden, maar bovenal nooit geweten hebt dat er een God bestaat die zoveel van je houdt dat Hij een speciaal Iemand naar deze aarde zond om ons te redden. Toen ik terug liep met het kladblokje naar ‘Wao’, heb ik dat via een tolk geprobeerd te vertellen.

Vaste Hoop

Vele jaren geleden brachten de Engelen de boodschap van hoop en vrede met de geboorte van Jezus. Voor zoveel mensen zal het deze kerst moeilijk zijn om die hoop en vrede te vinden. Bidt u met mij mee voor mensen zoals ‘Wao’, dat zij het wonder van kerst zullen mogen ervaren in hun levens? En ook voor een lichamelijk en geestelijk herstel voor Susan?

.

Gezegend kerstfeest!

(Ps. Op dit moment ligt Dagmar helaas met een infectie op bed. We zijn naar een ziekenhuis geweest, maar met de beperkte middelen hier is het niet helemaal duidelijk waar de infectie is. Ze heeft pijn onder haar rechter rib aan de rugzijde. Ze slikt nu antibiotica. Wilt u ook voor haar bidden? Alvast bedankt!)

.
Een paar weken geleden kwam er n.a.v. een actie van MAF Nederland een pakketje aan in Juba. In dit pakketje zaten kleurplaten en bemoedigingen, gemaakt door volwassenen en kinderen in Nederland. Ik mocht deze uitdelen in een vluchtelingenkamp in Zuid-Soedan. Voor iedereen die iets ingezonden heeft; ontzettend bedankt! Jouw inzending heeft iemand heel blij gemaakt!! In het filmpje hieronder kun je zien hoe de ‘post’ werd ontvangen.
.


.
Onze nieuwsbrief is ook net uitgekomen:
.

Nieuwsbrief 12 – Herfst 2014

Nieuwsbrief - Herfst 2014

Nieuwsbrief – Herfst 2014

    Translate to:

Abonneren Blog
Nieuwste berichten per email ontvangen? Meld je hier aan.

Adres in Nederland

Fam. Kwantes
de Eker 16
8604 VB Sneek

Laatste video
Archief